Ανθρώπινες σχέσεις

 

Ίσως ένα θέμα που στις μέρες μπορεί να αναλύεται για ώρες.

Μπορείς να πεις ότι όλα αρχίζουν από την σχέση που διατηρεί το κάθε άτομο ξεχωριστά με τον ίδιο του τον εαυτό, ακολούθως με το τι έχει εμπλουτιστεί να λειτουργεί σαν άνθρωπος και πως αντανακλά η εικόνα του αυτή μέσα στις φιλικές, προσωπικές, οικογενειακές και επαγγελματικές σχέσεις. Πόσο έχουν δυσκολέψει τα πράγματα πλέον για όσον αφορά κατανόηση, ακουστικότητα, επικοινωνία, εν συναίσθηση, μεταξύ μας σαν άνθρωποι, αφού μόνο αυτοί που άρχισαν να δουλεύουν με τον δικό τους εσωτερικό κόσμο μπορούν να έχουν ένα διαφορετικό μάτι στην ζωή και μια καλύτερη προσέγγιση προς τους συνανθρώπους γύρω μας.

Έχουν δυσκολέψει αρκετά οι ανθρώπινες σχέσεις γιατί όλοι θέλουν να εισακουστούν από κάποιον και να γίνουν κατανοητά τα συναισθήματα πρώτον, αν γινόταν να σκεφτόμαστε δηλαδή τι θα εκστομίσουμε και τι συναισθήματα θα προκαλέσουν αυτές οι λέξεις στον δέκτη και κατά δεύτερον να δημιουργηθεί μια εποικοδομητική συζήτηση με συμπέρασμα και αποτέλεσμα το βάδισμα προς την αλληλεγγύη.

Σχεδόν τις πλείστες φορές επικρατεί το εγωιστικό ‘’ΕΓΩ’’, το οποίο αποσκοπεί στο το έχουμε να πάρουμε από τον άλλο, ξεχνώντας ότι πρώτα, ότι πρέπει να προσφέρουμε αξία για να πάρουμε την αγάπη που αναζητούμε στο οποιοδήποτε επίπεδο την ψάχνουμε.

Το αξιοσημείωτο είναι το εξής, πάντα καταλήγουμε να κάνουμε τις πιο όμορφες συζητήσεις με άτομα που μας ήταν ξένοι στα πρώτα 5 δευτερόλεπτα και ακολούθως γίνονται οι πιο γνωστοί άνθρωποι που έτυχε να μιλούμε μαζί τους και εντελώς ξαφνικά πέρασαν 2 και 3 ώρες.

Πιστεύω όμως πως όσο δύσκολες και να έχουν γίνει, πλέον αναζητείται ουσία, ουσία στους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας, ουσία στις κουβέντες που κάνουμε, ουσία στις σχέσεις που δημιουργούμε και στα καινούργια πρόσωπα που εισέρχονται μέσα στις ζωές μας και μαθήματα από τα πρόσωπα που έφυγαν. Κύριο συστατικό η εμπιστοσύνη που καλούμαστε να δείξουμε μέσα στο τι μοιραζόμαστε μεταξύ μας και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε τα όποια μας συναισθήματα για καταστάσεις, ανθρώπους και βιώματα. Δείχνουμε εμπιστοσύνη όταν γνωρίζουμε πως σαν άνθρωποι μπορούμε να κρατήσουμε ένα κομμάτι του άλλου με ασφάλεια μέσα μας ή ακόμα και όταν δίνουμε δικό μας κομμάτι σε συνάνθρωπο μας.

Τι είναι στην τελική οι ανθρώπινες σχέσεις? Ο τρόπος με τον οποίο καθρεπτιζόμαστε όλοι μας μέσα από τον κάθε άνθρωπο με τον οποίο γνωριζόμαστε για πρώτη φορά, και στην συνέχεια καθορίζονται όλα από τις αξίες, αρχές και κανόνες ζωής που κουβαλά ο καθένας μέσα του. Εννοείται πως και δεν συνάδουμε με όλους και αυτό όχι λόγω κάποιου προσωπικού θέματος έναντι στο άλλο άτομο μα φυσικά της διαφορετικής νοοτροπίας και έκφρασης που έχει εγκατασταθεί στο κάθε μυαλό, ακόμα και από τις βιωματικές συνθήκες. Στην τελική είμαστε όλοι μια παθολογία ξεχωριστή ως οντότητα και προσπαθούμε να συνυπάρχουμε μέσα σε ένα χάος κοινωνικών κατεστημένων, αγωνιζόμενοι να ανακαλύψουμε που ταιριάζουμε και πως μπορούμε να φανούμε ξεχωριστοί ταυτόχρονα.

Είναι γεγονός πως στην σημερινή κοινωνία, οι σχέσεις έχουν γίνει πιο δύσκολες γιατί, έχουμε γίνει εμείς πιο εύθραυστοι εσωτερικά, πιο ευαίσθητοι γιατί ανακαλύπτουμε σιγά σιγά την έννοια των συναισθημάτων και αναγνωρίζουμε πλέον ποιες είναι οι καταστάσεις ή οι συνάνθρωποι μας, με τους οποίους δυσκολευόμαστε να επικοινωνήσουμε όχι γιατί αδυνατούμε μα γιατί δεν έχει εκπαιδευτεί η συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων πως να επικοινωνεί τα εσώψυχα χωρίς να φοβάται, την λογοκρισία και την ενοχοποίηση των συναισθημάτων τους, πόσο μάλλον γιατί ποτέ δεν έμαθαν να δώσουν σημασία στο τι εστί συναίσθημα, πως να το κατανοήσουν και τι μήνυμα υπάρχει πίσω από το συναίσθημα. Αυτό βρίσκει την υπόλοιπη κοινωνική ομάδα να πραγματοποιεί την διπλάσια προσπάθεια για να γκρεμίσει αυτό τον τοίχο προστασίας για να ανοιχτεί το άλλο άτομο. Το να είσαι ευάλωτος με λίγα λόγια είναι κάτι που μικρή μερίδα ανθρώπων εκλαμβάνουν ως δύναμη.

Το όμορφο πάραυτα είναι πως πάντα βρίσκουμε ταύτιση μέσα από τις κοινές μας εμπειρίες και ολόκληρη παθολογία γεγονότων που μας διαμόρφωσαν σαν οντότητες για να συνυπάρχουμε και να έχουμε την ψυχική δύναμη να μοιραστούμε κάποια ευαίσθητα σημεία της ζωής μας που ζήσαμε με πάθος και ένταση, γνωρίζοντας πως μέσω αυτής της ταύτισης το άλλο άτομο σε έχει ζήσει.

Οι προσδοκίες μας είναι ένα άλλο κομμάτι που επί το πλείστων προσφέρει την απογοήτευση απλόχερα, κυρίως γιατί έχουμε την τάση πάντα να προσδοκούμε για αυτά που θα μας έκαναν πιο πλήρεις και να καλύψουν την ανάγκη μας για αγάπη, αναγνώριση και ασφάλεια.

Μέχρι να φτάσουμε στην ίδια συχνότητα επικοινωνίας και αυτή να είναι η πλήρης μεταβίβαση των μηνυμάτων που θέλουμε να στείλουμε ο ένας στον άλλο, να υπάρχει ακουστικότητα για κατανόηση, να μπορεί να δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα μας παρά τα όσα λάθη μπορεί και να γίνονται στην διαδικασία εξέλιξης μιας σχέσης, είτε ερωτικής, είτε επαγγελματικής, οικογενειακής ή φιλικής, θα υπάρχουν πάντα τα κενά που καλούμαστε πάντα να ανακαλύψουμε είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο και όλα αυτά γιατί αν ανοιγόμασταν απλά ο ένας προς τον άλλο χωρίς να υπάρχει ο ενδοιασμός του τι θα πει/σκεφτεί για εμένα, πόσο πιο ελεύθεροι θα νιώθαμε, πόσο πιο καλύτερη διαύγεια θα υπήρχε μεταξύ μας και πόσο καλύτερος τρόπος έκφρασης θα στόλιζε τις ζωές μας.

Υπάρχει όμως σιγά σιγά η ελπίδα ότι βαδίζουμε σε αυτό τον δρόμο, κρατώντας αυτό που λέμε μα πιο ανθρώπινη υπόσταση, σε ότι πάμε να φτιάξουμε, αρχίζοντας πρώτα με μας, με τον δικό μας εσωτερικό κόσμο και μετά, μεταφέρουμε αυτή την γνώση ως τροφή για σκέψη στους ανθρώπους γύρω μας ούτως ώστε να δώσουμε την αξία που χρειάζεται για την έναρξη του καινούργιου μα και την ανακατασκευή του υφιστάμενου.